Het still face experiment

4 april 2012

Het “Still face experiment” geeft een idee hoe belangrijk authentiek, menselijk contact tussen moeder en kind is. In het experiment gaat een moeder heel even uit contact met haar baby … wat volgt is grote verwarring, woede, verdriet en hopeloosheid bij de baby. In het experiment duurt het ‘uit contact zijn’ niet langer dan één minuut, en daarna doet de moeder er alles aan om de baby weer aan te halen en een goed gevoel te geven.

Na het bekijken van deze video vraag je je af wat er in kinderen omgaat die een mama hebben die niet echt aanwezig is, of niet genoeg bezig is met haar kind, weinig contact maakt, niet voldoende gefocust is op het begrijpen van en stillen van de behoeften van haar kind. Een mama met een postnatale depressie, een mama met een burn-out, een depressieve mama, een zieke mama, een boze mama, een mishandelende mama. Of geen mama. Of eerst wel een mama en dan plots geen mama meer. Er zijn veel scenario’s mogelijk waarin kinderen tekort komen – op fysiek en/of emotioneel vlak.

De kwaliteit van de ‘eerste’ belangrijke relatie in onze kindertijd, meestal die met de moeder, is zo belangrijk omdat zij voor een groot deel bepaalt hoe wij in het leven staan:

1) Hoe we ons diep vanbinnen voelen, ons gevoel van zelfwaarde: een kind dat zich niet begrepen en geliefd voelt, ontwikkelt weinig eigenwaarde, kan niet van zichzelf houden. Hoe zou het dat ook voor elkaar moeten krijgen – zo helemaal zonder voorbeeld, zonder een mama die toont hoe dat moet? Zo’n kind denkt als vanzelf dat het niet de moeite waard is.

2) Wat we in relaties als ‘normaal’ beschouwen, onze ‘relatiemodus‘: hebben we veel of juist weinig vertrouwen in andere mensen, vinden we makkelijk een evenwicht tussen geven en ontvangen? Schatten we de kans groot of klein in dat er aan onze behoeften tegemoet gekomen wordt, dat we geliefd en verzorgd worden als we dat nodig hebben?

Wat we als kind ervaren, nestelt zich in ons als een gewoonte, een verwachtingspatroon waarvan we ons nauwelijks bewust zijn – maar dat wel ons denken, voelen en doen bepaalt. Het is voor velen een lange weg om los te komen van wat zich automatisch in ons genesteld heeft. Therapie helpt om jezelf net in die onbewuste stukken beter te leren kennen, en zo een eerste stap richting verandering te kunnen zetten – op weg naar de persoon die je wil zijn, en diep vanbinnen misschien wel altijd al was.

Advertenties

7 Reacties to “Het still face experiment”

  1. Pieter van Beyma Says:

    Onze eerste baby huilde bij (noodzakelijke) verhuizingen in de eerste 1,5 jaar na haar geboorte. Ons gebrek aan kennis en gebrek aan hulp (we zaten geïsoleerd in Afrika) maakte dat we geen antwoord op de vele huilbuien hadden. Het gebrek aan kennis wordt nu opgelost door het lezen van dit experiment. Gelukkig kan ik nu zeggen dat onze dochter zich gelukkig later goed ontwikkeld heeft, maar wij hebben ons jaren afgevraagd waar het ‘verkeerd’ ging. Fijn kennis van dit experiment te nemen.

  2. Anna Says:

    Bedankt voor het schrijven van dit artikel. Als kind van een autistische moeder raakt dit experiment me zeer. Mijn moeder schreef in haar dagboek “Je krijst zoals een meisje krijsen kan.” Ik begin nu te begrijpen welke krijs dat was. Een schreeuw om contact!


  3. […] lezen? Lees de blog over hechting en dit artikel van Hannah Cuppen, of haar boek […]

  4. kaat Says:

    Ook een opvangpersoon bv. een onthaalmoeder kan een nefaste uitwerking hebben op een kind. Zo verbleef ik tijdens mijn eerste twee levensjaren (overdag) bij een vrouw die nooit reageerde op mijn gebrabbel, mijn hunker naar respons. Ze bleef steeds onbewogen. Tot mijn vader haar de laan uitstuurde. Maar toen was ik al twee jaar… Bij het zien van de still face experiment komen dan ook de tranen opzetten bij mij. Wat heb ik te doen met dat kleine Kaatje van toen…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

PLANKGAS

Geen rem op je stem

Illustration

Blog van psychotherapeute Ybe Casteleyn

Pain Is Really Strange

This short research-based graphic book reveals just how strange pain is and explains how understanding it is often the key to relieving its effects.

L'arbre qui pousse

Etre parent est un art qui se cultive !