Opnieuw beginnen

3 januari 2012

Veel koppels die naar hier komen voor een weekendformule relatietherapie spreken over ‘het weekend van de laatste kans’. Ze zien het niet meer zitten, hun relatie lijkt in een diepe, onbeheersbare crisis verzeild. Toch komen ze met hoop : “Als we de weg naar elkaar  terug kunnen vinden, als we weer als vroeger met elkaar kunnen praten, elkaar beter begrijpen, dan maken we als koppel nog een kans, dan kunnen we opnieuw beginnen.”

Precies deze ingesteldheid is nodig om resultaat te boeken: de hoop pijn te kunnen verzachten, en het verlangen echt samen te kunnen zijn. Volgend verhaal illustreert dit goed.

Jan en Veerle

Jan is op zijn 52ste op een dag van zijn werk niet terug naar huis, maar naar een vriend in het buitenland gereisd. Hij wilde met zichzelf in het reine komen. Al een hele tijd leefde bij hem het gevoel dat hij enkel op professioneel gebied een succesvol leven leidde. “Op persoonlijk vlak heb ik erg weinig gerealiseeerd waar ik op trots op kan zijn. Ik heb bv. erg weinig vrienden en ervaar dit als een gemis. En ook op relationeel vlak, naar Veerle en de kinderen toe, schiet ik tekort : ik kan niet goed praten,  of mijn gevoelens delen … soms denk ik wel eens dat ik ‘contactarm’ ben.” Deze innerlijk onvrede werd op den duur zo allesoverheersend dat Jan dacht dat een volledige breuk met het verleden nodig was om van zichzelf een andere mens te kunnen maken. Eens weg van huis, duurde het echter niet lang voor Jan zijn vrouw en kinderen begon te missen. Dus kwam hij terug. Maar na enkele dagen begon hij weer te twijfelen en nog geen week later was hij opnieuw weg, naar zijn broer deze keer. Maar ook deze keer hield Jan het niet lang uit. Langzaam drong het tot hem door dat ‘werken aan jezelf’ ook binnen een relatie moet kunnen, en Jan keerde voor de tweede keer naar huis terug – definitief volgens hem.

Voor Veerle was Jans plotse vertrek 2 keer een complete verrassing, een donderslag bij heldere hemel. “Ik ben heel erg verdrietig, gekwetst en ook boos. Ons huwelijk, ons gezin staat centraal in mijn leven, ik heb daar bewust voor gekozen. Onze kinderen zijn bijna het huis uit en ik keek echt uit naar meer man-vrouw tijd, naar meer vrijheid voor ons beiden.” Veerle heeft vanaf de dag dat Jan vertrok gevochten om hem terug thuis te krijgen. Ze belde veel met hem, met zijn vriend, zijn broer, schreef hem lange mails,  en stuurde hem weblinks met uitleg over relatieproblemen en midlife-crisissen. En ze overtuigde hem hier op relatieweekend te komen. “Ik ben zo blij dat hij terug is, dat hij ook wil werken aan onze relatie. Maar sinds hij voor de tweede keer terug is, heb ik angstaanvallen, angst dat het weer zal gebeuren, dat hij opnieuw zomaar opeens vertrekt.”

Thema’s

Op basis van voorgaande informatie gaan we aan de slag. We besteden relatief veel tijd aan het uitpluizen en analyseren van wat er precies met Jan is gebeurd. Wat mist hij precies in zijn leven? Hoe lang al ? Hoe komt het dat hij nu pas, rond zijn vijftig, naar meer dan alleen ‘werken en succesvol zijn’ verlangt? Hoe is hij geworden wie hij is? En hoe kan hij hierin verandering brengen? Hoe kan hij leren praten over zichzelf? Hoe kan hij meer zichzelf worden en tegelijkertijd dichter bij zijn vrouw en kinderen staan? Het wordt duidelijk dat Jan zijn leven op een andere manier wil inrichten, dat hij op zoek is naar een nieuw evenwicht. Een evenwicht waarin ook plaats is voor eigen interesses, persoonlijke ontplooiing en waarachtig samenzijn met zijn vrouw, kinderen en -nog te maken- vrienden.

Ook wordt snel helder dat zowel Jan als Veerle op zoek zijn naar een nieuwe manier van omgaan met elkaar, naar een samenzijn waarin authentiek contact, betrokkenheid en het delen van waarden en gevoelens centraal staat. Ook dit tweede thema wordt uitgebreid besproken. Waar zijn Jan en Veerle precies naar op zoek? Wat bedoelen ze precies met een ‘goede relatie’? Is dat voor hen beiden hetzelfde? Is dat veranderd, geëvolueerd in de jaren dat ze samen zijn? Gecoacht door mij, lukt het hen om hier te bespreken waar ze beiden naar verlangen. Om ook thuis meer en beter met elkaar te kunnen spreken, raad ik hen tweegesprekken* aan. We oefenen hoe je in gevoelslagen kan zakken, zodat moeilijke emoties vertaald kunnen worden naar eigen behoeften en wensen. Pas als je weet wat je nodig hebt kan je immers op zoek gaan naar wat je goed doet en gelukkig maakt. Stilaan beginnen Jan en Veerle er in te geloven dat het hen ook thuis zal lukken met elkaar in contact te blijven, en samen hun wensen gestalte te geven.

Een belangrijk moment

In de loop van de dag komt Veerle’s angst dat Jan op een dag weer wegloopt aan bod. Ik vraag haar wat haar zou helpen terug vertrouwen te krijgen in haar man. “Zorg”, zegt ze, “Ik wil dat hij zorgvuldiger omgaat met mij – niet zomaar plots iets zeggen of doen. Toen hij weg ging, leek de grond onder mijn voeten verdwenen … door niets te zeggen, zelfs geen waarschuwing vooraf, was het precies alsof ik niet bestond voor hem … dat deed zo verschrikkelijk veel pijn.” Hoe kan Jan aan Veerle duidelijk maken dat hij niet meer zal ‘weglopen’? Hoe kan hij haar tonen dat ze meetelt, belangrijk is voor hem? Haar het gevoel geven dat hij weer mee in de relatie zit, dat hij niet meer alleen, maar samen met haar op zoek is naar een oplossing? Ik vraag hem zich naar zijn vrouw te draaien en te zeggen : “Veerle, het spijt me. Maar ik ben terug nu en deze keer blijf ik. Echt.”. Het is even ‘oefenen’ voor Veerle écht gelooft wat Jan zegt. Hij moet het enkele keren herhalen, zijn eigen woorden vinden, kracht en overtuiging in zijn stem leggen …

De dag eindigt mooi: Jan heeft meer duidelijkheid over zichzelf, Veerle voelt zich gerustgesteld en gezien door haar man, en beiden kijken uit naar de opdracht van de avond: hun eerste tweegesprek samen. Ook ik houd een goed gevoel over aan deze eerste dag: de crisis heeft plaats gemaakt voor hoop, uitzicht op beter. En daarmee hebben Jan en Veerle de belangrijkste troef in handen die nodig is om ‘opnieuw te beginnen’.

*Een tweegesprek is een gesprek van anderhalf uur waarin 2 vragen centraal staan: ‘Hoe voel ik mij?’ en ‘Hoe voel ik mij in onze relatie?’ Aan tweegesprekken zijn  heel wat regels verbonden, maar waar het om draait is dat ieder zichzelf uitlegt aan de ander en dat de ander enkel luistert – zonder oordeel. Het zijn gesprekken waarin je elkaar echt leert kennen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

PLANKGAS

Geen rem op je stem

Illustration

Blog van psychotherapeute Ybe Casteleyn

Pain Is Really Strange

This short research-based graphic book reveals just how strange pain is and explains how understanding it is often the key to relieving its effects.

L'arbre qui pousse

Etre parent est un art qui se cultive !