Stemmen in mijn hoofd

22 december 2011

Désiré heeft last van stemmen in zijn hoofd. Eigenlijk maar van één stem: het stemmetje van zijn verongelukte zoontje. Zijn zoontje roept hem steeds maar,  zegt dat hij wil spelen en vraagt hem uit over vanalles en nog wat. Het is een beetje alsof hij gewoon mee met Désiré in het asielcentrum rondloopt. Alsof hij niet echt, niet helemaal gestorven is, alsof hij verder leeft in Désiré’s hoofd.

Désiré is 24 en komt uit Ivoorkust. Kort na de dood van zijn vrouw en driejarig zoontje in een auto-ongeluk is hij naar België gekomen en heeft hier asiel aangevraagd. Hij zegt dat hij door zijn werk als vrachtwagenchauffeur in de problemen is gekomen … ‘verkeerde dingen voor de verkeerde kant gedaan’, zo noemt hij het. Maar daarvoor zit hij hier niet. Hij zit hier voor die stem in zijn hoofd, die hem bang en neerslachtig maakt. En ook heel erg verdrietig : hij wordt door het stemmetje van zijn zoontje steeds weer, dag in dag uit, herinnerd aan zijn verlies. Het lukt hem maar niet zijn kind te vergeten, zegt hij. “Hoezo, vergeten? Zou je dat dan willen?”, vraag ik. Désiré kijkt een beetje raar naar mij. “Dat is toch wat je moet doen als iemand sterft?”, zegt hij. ”Bij ons in Ivoorkust krijg je als je een familielid verliest een soort van ‘bewaker’ aan je zijde, dat is meestal een goede vriend, en die moet ervoor zorgen dat je verdriet binnen de perken blijft. Ik had zoveel verdriet dat mijn bewaker mij verboden heeft te wenen, mij verboden heeft te denken aan mijn vrouw en kind, mij verboden heeft foto’s van vroeger te bekijken; ik mocht zelfs niet naar de begrafenis… Bij ons mag je pas weer bezig zijn met de doden als er wat tijd is overheen gegaan, als het verdriet wat is gesleten. Dan pas krijg je bijvoorbeeld de door de ‘bewaker’ in beslag genomen foto’s van je overleden geliefden terug.”

De traditionele Ivoriaanse manier om te rouwen heeft bij Désiré een omgekeerd effect: hoe harder hij probeert aan zijn verdriet te ontkomen, hoe meer het in zijn lijf, in zijn hoofd gaat zitten. En dus denk ik dat het volgende Désiré deugd zou kunnen doen: informatie delen over de culturele verschillen in rouwverwerkingsprocessen, kijken hoever Désiré mee kan gaan in een meer actieve vorm van rouwen, en meer evenwicht brengen in zijn gevoelens nu: naast het immense verdriet en de pijn, ook een beetje plaats maken voor de goede dingen, de mooie herinneringen, de liefde die hij voelde en nog steeds voelt voor zijn vrouw en kind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

PLANKGAS

Geen rem op je stem

Illustration

Blog van psychotherapeute Ybe Casteleyn

Pain Is Really Strange

This short research-based graphic book reveals just how strange pain is and explains how understanding it is often the key to relieving its effects.

L'arbre qui pousse

Etre parent est un art qui se cultive !